جابه‌جایی سرمربیان میان باشگاه‌های لیگ برتر انگلیس در میانه فصل، پدیده‌ای نادر محسوب می‌شود و در قرن حاضر تنها هفت نمونه از چنین انتقال‌هایی به ثبت رسیده است. این موضوع در شرایطی مورد توجه قرار گرفته که برخی گمانه‌زنی‌ها پیرامون احتمال جدایی اونای امری از استون‌ویلا و پیوستن او به منچستریونایتد مطرح شده که در صورت وقوع، به مراتب جنجالی‌تر از تمامی موارد مشابه پیشین خواهد بود.
بررسی این هفت انتقال تاریخی نشان می‌دهد که سرنوشت هر یک از این مربیان در باشگاه‌های جدیدشان متفاوت بوده است:
گراهام پاتر (برایتون به چلسی – سپتامبر ۲۰۲۲)
پاتر پس از موفقیت در برایتون، راهی چلسی شد اما دوران حضور او در استمفوردبریج با هرج‌ومرج مالکان جدید باشگاه همزمان شد. تلاش او برای پیاده‌سازی انعطاف‌پذیری تاکتیکی در تیمی که با خریدهای متعدد و مدیریت دشوار روبه‌رو بود، شکست خورد. پاتر پس از هفت ماه از سمت خود برکنار شد؛ در حالی که برایتون با جایگزینی روبرتو دزربی، مسیر موفقیت خود را ادامه داد.
آلن پاردیو (نیوکاسل به کریستال پالاس – دسامبر ۲۰۱۴)
رابطه تیره و تار پاردیو با هواداران نیوکاسل باعث شد تا جدایی او به نفع هر دو طرف تمام شود. پاردیو در ابتدا در کریستال پالاس موفق عمل کرد و تیم را به رده دهم رساند، اما در ادامه دچار افت شدیدی شد و حتی علی‌رغم رسیدن به فینال جام حذفی، در نهایت دوران حضورش در این باشگاه نیز با شکست همراه بود.
اوون کویل (برنلی به بولتون – ژانویه ۲۰۱۰)
کویل که برنلی را پس از ۳۳ سال به لیگ برتر بازگردانده بود، با پیوستن به بولتون خشم هواداران سابقش را برانگیخت. او با این ادعا که بولتون باشگاهی با زیرساخت‌های بهتر است، تیم را ترک کرد اما در نهایت هر دو تیم در دوره‌های متوالی دچار سقوط شدند و این انتقال برای هیچ‌کدام دستاورد پایداری نداشت.
هری ردنپ (پورتسموث به تاتنهام – اکتبر ۲۰۰۸)
شاید بتوان موفق‌ترین انتقال در این لیست را مربوط به هری ردنپ دانست. او پورتسموث را که با بحران مالی شدید دست‌وپنجه نرم می‌کرد، به مقصد تاتنهام ترک کرد. ردنپ در تاتنهام موفق شد چندین بار سهمیه لیگ قهرمانان اروپا را کسب کند و با ستاره‌هایی نظیر لوکا مودریچ و گرت بیل، به مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان نیز راه یافت.
استیو بروس (بیرمنگام به ویگان – نوامبر ۲۰۰۷)
بروس پس از اختلاف با مدیریت بیرمنگام بر سر مسائل قراردادی، راهی ویگان شد. او موفق شد ویگان را در لیگ برتر حفظ کند، در حالی که بیرمنگام در همان فصل به دسته پایین‌تر سقوط کرد.
گراهام سونس (بلک‌برن به نیوکاسل – سپتامبر ۲۰۰۴)
جانشینی سر بابی رابسون افسانه‌ای برای سونس در نیوکاسل چالش بزرگی بود. حواشی درون‌تیمی و نتایج ضعیف باعث شد تا او پس از یک سال و نیم اخراج شود. سونس بعداً اذعان کرد که دوران حضورش در نیوکاسل، تجربه مربیگری او را کاملاً تحت‌الشعاع قرار داده است.
گلن هادل (ساوت‌همپتون به تاتنهام – مارس ۲۰۰۱)
هادل پس از بازگشت به تاتنهام نتوانست درخشش چندانی داشته باشد. او در دوران حضورش با تاتنهام در جام‌های حذفی ناکام بود و نتایج متوسطی در لیگ کسب کرد که در نهایت منجر به برکناری او در سال ۲۰۰۳ شد.
منبع: Football365
